Kardelen

 Senden cok uzaklarda kuzey kurenin bir yerindeyim. Karlar yavas yavas eriyor

 burada, agaclar beyaz örtusunu cikariyor ve tatli kus sesleri duyulurken,

kar altinda gunese gulen kardelenler gözukuyor.Ben yine sensiz zamanlardayim .

Etrafimda guzel olan hersey bana seni hatirlatiyor ,

zaman ne kadar gecsede anilar bende canli ve guzel kalmis,

sanki hayat bir yerde senli zamanlarda durmus gibi .

Aylar ,mevsimler geciyor sen paha bicilmez bir tablo

gibi kaliyorsun benligimde gözlerin , ellerin hep ayni g

uzellikte ve guluslerin tipki gizemli bir orman gibi gözlerimde .

Seni bu kadar sevdigimi bilmem biliyormuydun ?

Benim sevinclerim , heycanlarim ve birde sensiz kalma korkularimdin.

Turuncu bir gun batimindan sonra ebruli aksamlar gözlerimizde tukenirdi.

Tac yaprakli dalgalar hic yorulmadan sarp kayaliklari oksardi,

deniz bize her gece bir baska ninni söylerdi sanki .

Ne cok severdik biz bu aksamlari ve neden dolu dolu

olurdu gözlerimiz bakarken birbirimize bunu hic bilmezdik.

Birlikte aglamak bile guzeldi senliyken.

Sonra o acimasiz ayrilik gelip caldi kapimizi, kazinilmasi

mumkun olmayan cetin bir savasti senden ayrilmak ve seni unutmak.

simdi hasret dolu odalarda kalbimi senin özlemine buyutuyorum ,

yoklugun bana bu kadar aci verecegini hic dusunmemistim.

Kar altinda bir kardelen gibiyim ve gunesi özluyorum.

Ve senin bilmedigin dunyanin diger bir ucunda senin icin 

hala carpan sicak bir yurek var fakat butun guzel asklar

gibi özlem dolu ve huzunlu.
Suzan Kuran